Isang Titik na Bumura sa Aking Pangarap

Mahal kong Sir OER,

Magandang araw po. Hindi ko po alam kung saan ako magsisimula, pero hayaan n’yo na po akong ilabas ang bigat ng aking dibdib. Ako po si Ma’am Liza, apatnapu’t dalawang taong gulang, isang guro sa pampublikong paaralan sa lalawigan. May asawa akong si Mang Tony, isang jeepney driver na araw-araw ay bumabyahe para lang may maipantustos kami sa pag-aaral ng aming apat na anak.

Dalawa sa kanila ay nasa kolehiyo na, isa sa senior high school, at ang bunso ay nasa Grade 4 pa lang. Sa totoo lang, Sir, hindi ko na mabilang kung ilang gabing halos hindi ako makatulog kakaisip kung paano pagsasabayin ang mga bayarin sa paaralan, kuryente, tubig, at pagkain sa mesa. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, lagi kong pinanghahawakan ang isang bagay—ang pag-asa na balang araw ay mapo-promote din ako.

Sampung taon na akong Teacher I, Sir OER. Ilang beses ko nang pinangarap na umangat kahit man lang sa Teacher III, hindi dahil sa titulo, kundi dahil sa karagdagang kita at pagkilala sa pagsisikap. Kaya’t noong ipinasa ang Expanded Career Progression (ECP), napuno ako ng pag-asa. Sabi ko sa sarili ko, “Ito na siguro ‘yong pagkakataon.”

Ang Tatlong Titik na Tumapos sa Lahat: S

Ngunit nitong nakaraang buwan, habang sina-submit ang papel ko, sinabihan akong hindi ako kwalipikado sa ECP. Ang dahilan: may “Satisfactory” ako sa aking IPCRF noong isang taon.

“Satisfactory.”

Tatlong simpleng pantig lang, pero parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko akalain na isang letra lang pala—isang “S”—ang makapagtatanggal sa akin ng lahat ng pinaghirapan ko.

Naalala ko pa, Sir, kung paano ako nag-overtime sa eskwelahan, kahit wala nang kuryente, para lang matapos ang mga report. Paano ko pinapasaya ang mga bata kahit gutom ako. Paano ko ipinagluto ng lugaw ang ilang mag-aaral kong walang baon, at paano ko ginamit ang sarili kong pera para sa mga visual aids dahil walang pondo sa MOOE.

Lahat ng iyon, Sir… lahat ng iyon ay parang nabura dahil lang sa isang rating na “Satisfactory.”

Ilang araw akong hindi makausap ng mga kasamahan ko. Nagkulong lang ako sa faculty room. Nakatulala sa bintana. Nakatingin sa mga batang naglalaro sa labas. Habang pinagmamasdan ko sila, naisip ko—baka isa sa kanila ay magiging guro rin balang araw. Pero sana, hindi niya maranasan ang ganitong sakit.

Umuwi ako ng bahay na walang ganang magsalita. Napansin ako ng asawa ko, “Hon, may problema ka ba?” sabi niya. Gusto kong sumagot, pero wala akong lakas. Umiyak na lang ako. Hinayaan niya lang ako, tahimik niyang pinisil ang kamay ko.

“Hindi mo kasalanan ‘yan,” bulong niya.

Pero paano kong hindi maramdaman na parang ako ang bigong guro sa sarili kong kwento?

Kinabukasan, tinanong ako ng bunso ko, “Mama, teacher ka diba? Bakit parang malungkot ka?”

Ngumiti ako, kahit pilit. “Wala ‘to anak, pagod lang si Mama.”

Pero sa loob-loob ko, gusto kong sabihin—pagod na akong laging magpakatatag. Pagod na akong magpanggap na ayos lang, kahit unti-unti na akong nauupos.

Ang panganay ko, na nasa kolehiyo, lumapit sa akin at niyakap ako. “Ma, proud kami sa’yo kahit anong rating mo.”

Doon ako tuluyang napaiyak. Kasi kahit na bigo ako, kahit na tinanggalan ako ng karapatang ma-promote dahil lang sa letrang “S,” alam kong sa mata ng mga anak ko, ako pa rin si “Ma’am Liza,” ang gurong hindi sumusuko.

Sir OER, alam ko pong abala kayo, pero nais kong humingi ng payo at liwanag. Paano po ba haharapin ng isang guro ang ganitong sistema? Yung alam mong ginawa mo naman ang lahat, pero isang maliit na marka lang pala ang magiging sukatan ng iyong pagkatao?

Paano po ba muling sisimulan ang motibasyon kung pakiramdam mo ay nawalan ng saysay ang bawat effort, bawat lesson plan, bawat paggising ng maaga?

Naiintindihan ko po na may proseso, na kailangan ang pamantayan. Pero sana, may puso rin sa paghusga. Kasi minsan, sa likod ng “Satisfactory,” may isang gurong nagbigay ng higit pa sa dapat.

Hindi ko alam kung paano ako makakaahon, pero umaasa akong may maririnig akong sagot mula sa inyo—mula sa isang taong nagbibigay pag-asa sa mga guro gaya ko.

Ngayon, sinusubukan kong bumangon muli. Kahit mahirap. Kahit mabigat. Natutunan kong ang tunay na promosyon ay hindi lang sa ranggo o posisyon, kundi sa kung paano ka patuloy na naglilingkod kahit walang gantimpala.

Sabi ng isa kong kaibigang guro, “Ma’am, baka hindi ito ang panahon mo. Baka gusto lang ni Lord na turuan kang maging matatag bago Niya ibigay ‘yung panibagong biyaya.”

Siguro nga, Sir OER. Siguro hindi ito pagtatapos. Siguro, ito lang ay pahinga bago ang bagong laban.

Pero sana, sa mga nagbabasa ng liham kong ito, huwag n’yong husgahan ang sarili n’yo base sa letra o rating. Kasi hindi kayang sukatin ng IPCRF ang puso ng isang gurong tunay na naglilingkod.

Sir OER, ito po ang kwento ko. Isang gurong natalo ng sistema, pero patuloy na lumalaban para sa mga batang umaasa.

Kung mababasa n’yo man ito, sana’y mabigyan n’yo ako ng kaunting gabay—kahit isang payong kayang magbalik ng lakas ng loob ko.

Maraming salamat po, Sir. At sa lahat ng gurong tulad ko, tandaan n’yo—ang ating halaga ay hindi nasusukat ng rating, kundi ng mga pusong ating hinubog.

Habang isinusulat ko ang liham na ito, naramdaman kong muli kung bakit ako tumuloy sa propesyong ito. Hindi dahil sa promotion, kundi dahil sa pagmamahal sa mga batang natututo sa ilalim ng aking aralin.

Kahit minsan ay tila walang saysay ang ating pagsisikap, may mga matang nanonood, may mga pusong nagpapasalamat, at may Diyos na nakakaalam ng lahat.

At sa bawat “Satisfactory” na ibinibigay sa atin, huwag nating kalimutan—minsan, ang “S” ay hindi “Satisfactory,” kundi “Survivor.”

– Liza M., Pampublikong Guro, Ina ng Apat, at Isang Mandirigma ng Silid-Aralan

Basahin ang tugon ni sir OER tungkol dito: 

https://depedoernews.blogspot.com/2025/10/payo-ni-sir-oer-para-kay-maam-liza.html